Naczelną zasadą wszystkich działań podejmowanych przez Ruch Światło-Życie Ruchu Światło Życie Diecezji Płockiej jest działanie na rzecz dobra powierzonych nam osób. Każda osoba  dorosła, która w czasie realizacji swoich zadań ma kontakt z dziećmi i młodzieżą, traktuje ich z  szacunkiem oraz uwzględnia ich potrzeby. Niedopuszczalne jest stosowanie w Ruchu Światło Życie Diecezji Płockiej przemocy w jakiejkolwiek formie lub przyzwalanie na przemoc. Realizując  te cele, działamy w ramach obowiązującego prawa państwowego i kościelnego, przepisów  wewnętrznych oraz swoich kompetencji. Niniejszy dokument nie dotyczy wspólnot i działań, w  których uczestniczą wyłącznie osoby pełnoletnie, jednak im także należy się szacunek,  poszanowanie ich potrzeb i ochrona przed przemocą w jakiejkolwiek formie.  

Rozdział I  

Objaśnienie terminów:  

1. Organizatorem jest Ruch Światło-Życie Diecezji Płockiej  
2. Zarządem organizacji jest moderator wraz z Diecezjalną Diakonią Jedności. 
3. Osoby odpowiedzialne za Standardy ochrony dzieci (zwane dalej Standardami) i osoby  odpowiedzialnej za przygotowanie personelu placówki lub organizatora do stosowania  standardów to trzyosobowy zespół, w skład którego wchodzą:  

3.1. Moderator diecezjalny,  

3.2. Dwie osoby świeckie (kobieta i mężczyzna) wybrane przez CDJ / DDJ na kadencję  odpowiadającą kadencji moderatora.  

4. Personelem, diakonią, członkiem personelu jest osoba zatrudniona, pełnoletni członek  organizacji, wolontariusz, stażysta i każda inna osoba dorosła, która w czasie realizacji  swoich zadań w Ruchu Światło-Życie ma kontakt z dziećmi znajdującymi się pod opieką  organizacji. Są to zatem animatorzy, moderatorzy i odpowiedzialni Ruchu, pełniący posługę  na rzecz dzieci, zarówno w czasie oaz wakacyjnych, jak i w czasie roku szkolnego oraz m.in.  kucharki i kucharze, pielęgniarki i pielęgniarze i inne osoby zatrudniane w Ruchu oraz  pełniące wolontariat, mające kontakt z dziećmi.  
5. Dzieckiem (zamiennie: małoletnim) jest każda osoba do ukończenia 18. roku życia
6.  Opiekunem dziecka jest osoba uprawniona do reprezentacji dziecka, w szczególności jego  rodzic lub opiekun prawny, a także rodzic zastępczy.  
7. Zgoda rodzica dziecka oznacza zgodę co najmniej jednego z rodziców dziecka/opiekunów  prawnych. Jednak w przypadku braku porozumienia między rodzicami dziecka należy  poinformować rodziców o konieczności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd rodzinny.  
8. Przez krzywdzenie dziecka należy rozumieć popełnienie czynu zabronionego lub czynu  karalnego na szkodę dziecka przez jakąkolwiek osobę, w tym członka personelu organizacji  lub zagrożenie dobra dziecka, w tym stosowanie wobec niego przemocy, rozumianej jako  jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie, wykorzystujące  przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste  osoby doznającej przemocy. 

Rozdział II  

Standardy:  

9. Standardy ochrony małoletnich w Ruchu Światło-Życie w Polsce obowiązują: 

9.1. w działalności Ruchu Światło-Życie na szczeblu centralnym, o ile w tej działalności  uczestniczą małoletni.  

9.2. w działalności Ruchu na szczeblu diecezjalnym  

10. Zarząd organizacji zatwierdza Standardy i odpowiada za jej wdrażanie, upowszechnianie i  okresową ewaluację.  
11. Zarząd organizacji wybiera spośród członków Ruchu Światło-Życie dwie osoby świeckie  (kobietę i mężczyznę), które wraz z moderatorem diecezjalnym będą bezpośrednio  odpowiedzialne za wdrażanie, upowszechnianie, ewaluację i realizację Standardów. Osoby  te są wybierane na kadencję trwającą tyle samo, co kadencja moderatora, z którym mają  współpracować. Te trzy osoby odpowiedzialne za Standardy w dalszej części dokumentu  zwane są Zespołem.  
12. Do pracy w Zespole w miarę możliwości należy powołać osoby mające wykształcenie i  doświadczenie w dziedzinach takich jak: pedagogika, psychologia, pomoc społeczna,  interwencja kryzysowa, profilaktyka przemocy, seksuologia lub podobnych.  
13. Do zadań Zespołu należy:  

13.1. Upowszechnianie Standardów poprzez troskę o to, by na stronie internetowej oraz w  siedzibie organizacji były dostępne wszystkie potrzebne informacje, dokumenty i dane  kontaktowe Zespołu, a także skrócona wersja Standardów zrozumiała dla dzieci.  

13.2. Prowadzenie rejestru osób dorosłych dopuszczonych do pracy z dziećmi i młodzieżą w  organizacji oraz przechowywanie ich danych i wymaganych dokumentów zgodnie ze  Standardami i z przepisami prawa w sprawie ochronie danych osobowych.  13.3. Prowadzenie rejestru interwencji.  

13.4. Prowadzenie szkoleń i konsultacji oraz udostępnianie materiałów edukacyjnych dla  personelu w tematach związanych z ochroną dzieci przed krzywdzeniem adekwatnie  do potrzeb.  

13.5. Na szczeblu ogólnopolskim: prowadzenie corocznej ewaluacji Standardów w czasie  podsumowania oaz oraz w formie ankiety on-line przeprowadzanej w organizacji we  wrześniu. LUB na szczeblu diecezjalnym: Zgłaszanie zarządowi organizacji wniosków z  prowadzonych interwencji oraz bieżącego monitorowania stanu realizacji  Standardów.  

13.6. Na szczeblu ogólnopolskim: przygotowanie i udostępnienie szkolenia on-line i oraz  egzaminu on-line, o którym mowa w pkt. 14.2. i 14.3.  

13.7. Na szczeblu ogólnopolskim: analiza wypowiedzi zebranych w czasie podsumowania  oaz i przez ankiety on-line, przegląd Standardów oraz – jeśli będzie taka potrzeba –  rekomendowanie Zarządowi aktualizacji treści Standardów lub podjęcia innych  działań na rzecz ochrony dzieci.  

13.8. Przyjmowanie zgłoszeń dot. krzywdzenia od dzieci i ich opiekunów. 

Rozdział III  

Personel  

14. Każda osoba pełnoletnia, która ma być dopuszczona w organizacji do kontaktu z dziećmi:  

14.1. zapoznaje się z Standardami,  

14.2. zapoznaje się z materiałem szkoleniowym on-line  

14.3. zdaje egzamin on-line oraz pobiera i drukuje zaświadczenie o pozytywnym wyniku  egzaminu,  

14.4. podpisuje oświadczenie, które stanowi załącznik nr 1 do Standardów. 

15. Zespół, dopuszczając osobę pełnoletnią do kontaktu z dziećmi w ramach organizacji: 

15.1. Odbiera i umieszcza w teczce personalnej ww. osoby dokumenty z pkt. 14.3. i 14.4.  15.2. Uzyskuje o ww. osobie dane z Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym 

15.3. oraz informacje z Krajowego Rejestru Karnego. Oba dokumenty umieszcza w teczce  personalnej.  

15.4. W przypadku osoby, która przenosi się z diecezji do diecezji, odbiera i umieszcza w  teczce także opinię poprzedniego moderatora diecezjalnego, w której wyraźnie  zawarta jest rekomendacja dot. dopuszczenia / niedopuszczenia tej osoby do pracy z  dziećmi.  

15.5. W przypadku pozytywnego wyniku działań opisanych w powyższych podpunktach  dokonuje wpisu do rejestru osób dorosłych dopuszczonych do pracy z małoletnimi w  organizacji.  

16. Personel ma obowiązek stosować się do zasad bezpiecznego kontaktu z małoletnimi. 
17.  W przypadku podejrzenia, że osoba dorosła stosuje przemoc wobec dziecka, zostaje  niezwłocznie odsunięta od pracy z wszystkimi dziećmi do czasu wyjaśnienia sprawy. Należy  postępować zgodnie z prawem państwowym i kościelnym oraz zapisami Standardów.  

Rozdział IV  

Zasady zapewniające bezpieczne relacje między małoletnim a personelem  

18. Osoby, które w ramach swojej posługi w Ruchu Światło-Życie, mają kontakt z małoletnimi  powinny kierować się następującymi zasadami:  

18.1. W komunikacji z dziećmi zachowuj cierpliwość i szacunek. Słuchaj uważnie dzieci i  udzielaj im odpowiedzi adekwatnych do ich wieku i danej sytuacji.  

18.2. Buduj z podopiecznymi dobre, bezpieczne relacje i często zapewniaj ich, że jeśli czują  się niekomfortowo w jakiejś sytuacji lub potrzebują pomocy, mogą to zgłosić Tobie lub  innej osobie dorosłej. W przypadku tego typu zgłoszeń, zachowuj się wobec dziecka  życzliwie i zrób to, co możesz, by rozwiązać trudną sytuację.  

18.3. Szanuj prawo dziecka do prywatności. Jeśli konieczne jest odstąpienie od zasady  poufności, aby chronić dziecko, wyjaśnij mu to najszybciej jak to możliwe. Chroń dane  dziecka i jego wizerunek.  

18.4. Traktuj podopiecznych równo bez względu na ich płeć, wygląd, sprawność i  niepełnosprawność, status społeczny, etniczny, kulturowy, światopogląd, np. Unikaj  faworyzowania kogokolwiek. 

18.5. Bierz pod uwagę, że istnieją sytuacje, w których fizyczny kontakt z dzieckiem może być  stosowny i spełnia zasady bezpiecznego kontaktu: jest odpowiedzią na potrzeby  dziecka w danym momencie, uwzględnia wiek dziecka, etap rozwojowy, płeć, kontekst  kulturowy i sytuacyjny. Pamiętaj, że nie można jednak wyznaczyć uniwersalnej granicy  stosowności każdego takiego kontaktu fizycznego, ponieważ zachowanie odpowiednie  wobec jednego dziecka może być nieodpowiednie wobec innego. Kieruj się zawsze  swoim racjonalnym osądem, słuchając, obserwując i odnotowując reakcję dziecka,  pytając je o zgodę na kontakt fizyczny (np. przytulenie).  

18.6. Zachowaj szczególną ostrożność wobec dzieci, które doświadczyły przemocy i  krzywdzenia bądź zaniedbania. Takie doświadczenia mogą czasem sprawić, że dziecko  będzie dążyć do nawiązania niestosownych bądź nieadekwatnych fizycznych  kontaktów z dorosłymi. W takich sytuacjach powinieneś reagować z wyczuciem,  jednak stanowczo i pomóc dziecku zrozumieć znaczenie osobistych granic.  

18.7. W sytuacjach wymagających czynności pielęgnacyjnych i higienicznych wobec dziecka,  ograniczaj je do niezbędnego minimum. Zadbaj tak, jak to będzie możliwe w danej  sytuacji, o poszanowanie intymności, nietykalności cielesnej, samodzielności i  sprawczości dziecka.  

18.8. Wszystkie ryzykowne i niejednoznaczne sytuacje, które obejmują np. zauroczenie  dziecka przez członka personelu lub członka personelu przez dziecko, konieczność  dłuższego przebywania z dzieckiem sam na sam, itp. Niezwłocznie zgłaszaj do  moderatorów, odpowiedzialnych lub innych członków diakonii. Szczerość,  przejrzystość i ujawnianie trudnych sytuacji jest właściwsze niż udawanie, że ich nie  ma lub zatajanie prawdy. Zaleca się pisemne odnotowanie takiego faktu. Zawsze bądź  przygotowany na wyjaśnienie swoich działań.  

18.9. Jeśli jesteś świadkiem niewłaściwych zachowań innych osób, reaguj stanowczo, ale z  wyczuciem, aby zachować godność osób zainteresowanych.  

18.10. Jeśli dowiadujesz się o krzywdzeniu dziecka lub podejrzewasz, że dziecko doświadcza  krzywdzenia, postępuj zgodnie z procedurami opisanymi w Standardach i zadbaj o  wsparcie dla siebie w czasie rozwiązywania tej trudnej sytuacji.  

19. Osobom, które w ramach swojej posługi w Ruchu Światło-Życie, mają kontakt z  małoletnimi, nie wolno:  

19.1. Stosować jakiekolwiek formy przemocy i kar cielesnych; zawstydzać, upokarzać,  lekceważyć i obrażać dziecka; wykorzystywać wobec dziecka relacji władzy lub przewagi  fizycznej (zastraszanie, przymuszanie, groźby).  

19.2. Bić, szturchać, popychać ani w jakikolwiek sposób naruszać integralności fizycznej  dziecka.  

19.3. Krzyczeć na dziecko ani stosować przymusu fizycznego w sytuacji innej niż wynikająca z  bezpośredniego zagrożenia zdrowia, życia lub bezpieczeństwa.  

19.4. Dotykać dziecka w sposób, który może być uznany za nieprzyzwoity, a także dotykać go w  okolicach intymnych.  

19.5. Zachowywać się w obecności dzieci w sposób niestosowny. Obejmuje to: używanie  wulgarnych słów, gestów i żartów, czynienie obraźliwych uwag, nawiązywanie w  wypowiedziach do aktywności bądź atrakcyjności seksualnej. 

19.6. Nawiązywać z dzieckiem jakichkolwiek relacji romantycznych lub seksualnych ani składać  mu propozycji o nieodpowiednim charakterze. Obejmuje to także seksualne komentarze,  żarty i gesty, również w rzeczywistości wirtualnej.  

19.7. Aranżować sytuacji, w których dochodzi do spotkań i/lub kontaktu fizycznego z  dzieckiem: w tajemnicy, w zamkniętych lub odizolowanych miejscach, poza  standardowymi godzinami zajęć (np. po ciszy nocnej na wyjeździe), za jakąkolwiek  gratyfikacją lub wbrew woli dziecka.  

19.8. Spać z dziećmi w jednym łóżku lub w jednym pokoju sam na sam. 

19.9. Przymuszać do gier i zabaw, w których pojawia się kontakt fizyczny z innymi graczami lub  uczestnikami zabawy, jeśli dziecko nie chce brać w nich udziału.  

19.10. Udostępniać dzieciom w jakiekolwiek formie treści zawierających sceny przemocy;  erotycznych i pornograficznych; wątpliwych moralnie i dot. patologii społecznych, z  którymi dzieci mogły się jeszcze nie spotkać. Obejmuje to używanie przez prowadzących  słownictwa lub materiałów wizualnych niedostosowanych do wieku i wrażliwości dzieci  w czasie pogadanek i zajęć profilaktycznych.  

19.11. Publikować wizerunku dziecka bez zgody opiekunów lub gdy ono nie wyraża na to zgody  (jeśli wizerunek dziecka stanowi jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie,  krajobraz, impreza publiczna, zgoda opiekunów dziecka nie jest wymagana).  

19.12. Podpisywać zdjęć/nagrań informacjami identyfikującymi dziecko z imienia i nazwiska bez  zgody opiekunów oraz gdy nie ma takiej konieczności.  

19.13. Publikować zdjęć/nagrań, na których dziecko jest rozebrane lub przedstawione w  sposób, który może naruszać jego godność.  

19.14. Proponować dzieciom alkoholu, wyrobów tytoniowych ani nielegalnych substancji, jak  również używać ich w obecności dzieci.  

19.15. Przyjmować pieniędzy ani wartościowych prezentów od dziecka i jego opiekunów, z  wyjątkiem drobnych spontanicznych i symbolicznych podarunków, np. o charakterze  podziękowania (laurka, kwiaty, książka, czekoladki, itp.).  

20. Osoby odpowiedzialne za organizację wydarzeń, spotkań, wyjazdów i rekolekcji powinny  wziąć ponadto pod uwagę następujące zasady:  

20.1. Należy zadbać o odpowiednią proporcję mężczyzn i kobiet w gronie wychowawców,  stosownie do liczby chłopców i dziewcząt w grupie.  

20.2. Należy zadbać o to, by ośrodki, w których odbywają się wyjazdy i rekolekcje były  bezpieczne, ogrodzone, zamykane, pozbawione możliwości swobodnego dostępu  osób z zewnątrz oraz umożliwiały zakwaterowanie i prowadzenie zajęć zgodne ze  Standardami.  

20.3. Dziewczęta zajmują pokoje wyłącznie z dziewczętami, a chłopcy z chłopcami. Należy  wprowadzić podział łazienek na damskie i męskie, a jeśli to nie jest możliwe, to  określić, w jakich godzinach z natrysków korzystają chłopcy, a w jakich dziewczęta.  Przyjmuje się zasadę, że do prywatnych pokoi oraz do łazienek nie powinny wchodzić  osoby płci przeciwnej, a kontakty towarzyskie możliwe są w przestrzeni wspólnej  (jadalnia, świetlica, podwórko, itp.).  

20.4. Należy unikać sytuacji, w których w bezpośredniej bliskości grupy nocują dodatkowe  osoby dorosłe spoza diakonii (np. kierowca autokaru, wizytator), a jeśli to konieczne, 

to należy gości przedstawić dzieciom i wyjaśnić, kim są. Od gości wymaga się  przestrzegania Zasad bezpiecznego kontaktu.  

20.5. Jeśli rejestracja jakiegoś wydarzenia zostanie zlecona osobie zewnętrznej  (wynajętemu fotografowi lub kamerzyście), należy poinformować o tym uczestników  wydarzenia, zobowiązać osobę/firmę rejestrującą wydarzenie do przestrzegania  niniejszych wytycznych oraz przepisów prawa w zakresie ochrony danych osobowych,  zobowiązać osobę/firmę rejestrującą wydarzenie do noszenia identyfikatora w czasie  trwania wydarzenia.  

20.6. Personelowi organizacji nie wolno umożliwiać przedstawicielom mediów i osobom  nieupoważnionym utrwalania wizerunku dziecka znajdującego się pod jego opieką  bez pisemnej zgody opiekuna dziecka. Personel organizacji nie kontaktuje  przedstawicieli mediów z dziećmi, nie przekazuje mediom kontaktu do opiekunów  dzieci i nie wypowiada się w kontakcie z przedstawicielami mediów o sprawie dziecka  lub jego opiekuna.  

Rozdział V  

Wymogi dotyczące bezpiecznych relacji między małoletnimi  

21. Osoby małoletnie przebywające pod opieką wyznaczonych przez Ruch Światło-Życie  animatorów, moderatorów i odpowiedzialnych powinny stosować się do ich poleceń oraz  przestrzegać regulaminów zaakceptowanych przez ich opiekunów.  
22. W szczególności w kontaktach rówieśniczych dzieci powinny przestrzegać następujących  zasad:  

22.1. Z innymi uczestnikami i członkami personelu komunikujemy się kulturalnie i szczerze. 

22.2. Dbamy o wspólne bezpieczeństwo. Wszystkie potencjalnie niebezpieczne incydenty  zgłaszamy niezwłocznie osobom dorosłym.  

22.3. Stosujemy się do zasad kultury osobistej, higieny osobistej i poszanowania dobra  wspólnego.  

22.4. Na czas rekolekcji rezygnujemy z używania Internetu i mediów, a z telefonu  korzystamy w sposób określony w regulaminie.  

22.5. Akceptujemy i stosujemy się do zakazu używania alkoholu, tytoniu (także e papierosów), narkotyków, napojów energetycznych i innych substancji  psychoaktywnych oraz promowania używania ich wobec innych uczestników.  

22.6. Akceptujemy i stosujemy się do zakazu stosowania przemocy w jakiejkolwiek formie  wobec innych uczestników oraz personelu.  

23. W przypadku, gdy dochodzi do złamania wyżej opisanych zasad albo personel dowiaduje się  lub podejrzewa, że dziecko jest krzywdzone przez inne dziecko, należy podjąć adekwatne  działania mające na celu poprawę sytuacji, np.:  

23.1. rozmowa indywidualna z dzieckiem,  

23.2. rozmowa z opiekunami,  

23.3. wprowadzenie nowych, konkretnych zasad w grupie lub w relacjach między dziećmi  (np. na drodze mediacji),  

23.4. sprawdzenie, czy dziecko krzywdzące nie doświadcza krzywdzenia (także w innym  miejscu, w innej formie i od innych osób), 

23.5. zmianę warunków zewnętrznych (plan dnia, zakwaterowanie, podział grup,  dostępność animatora),  

23.6. w ostateczności: odmówienie dziecku dalszego pobytu na wyjeździe lub uczestnictwa  w spotkaniach do czasu aż otrzyma stosowną pomoc i jego zachowanie nie będzie  nikogo krzywdziło.  

23.7. Jeśli doszło do popełnienia przestępstwa – zawiadomienie odpowiednich służb.  

Rozdział VI  

Zasady korzystania z urządzeń elektronicznych z dostępem do sieci Internet  

24. Ruch Światło-Życie nie udostępnia dzieciom urządzeń multimedialnych z dostępem do  Internetu.  
25. Na rekolekcjach Ruchu Światło-Życie obowiązuje zasada, że urządzenia telekomunikacyjne  uczestników są wyłączone, a kontakt telefoniczny z opiekunami jest możliwy w godzinach i  w sposób określony w regulaminie wyjazdu.  
26. Jeśli kontakt uczestnika z opiekunami ma się odbyć przez telefon organizatora wyjazdu,  telefon ten powinien mieć wyłączony transfer danych i być wylogowany z sieci WiFi.  

Rozdział VII  

Zasady i procedury podejmowania interwencji  

27. W przypadku podejrzenia, że życie dziecka jest zagrożone lub grozi mu ciężki uszczerbek na  zdrowiu należy niezwłocznie poinformować odpowiednie służby (policja, pogotowie  ratunkowe), dzwoniąc pod numer 112 lub 999 (pogotowie). Poinformowania służb  dokonuje członek personelu, który pierwszy powziął informację o zagrożeniu i następnie  wypełnia kartę interwencji.  
28. Na potrzeby niniejszego dokumentu przyjęto następujące procedury reagowania w  zależności od rodzaju zdarzenia:  

28.1. popełniono przestępstwo na szkodę dziecka (np. wykorzystanie seksualne, znęcanie  się nad dzieckiem),  

28.2. doszło do innej formy przemocy, niebędącej przestępstwem (np. krzyk, poniżanie,  zaniedbanie),  

28.3. obserwuje się niepokojące symptomy i podejrzewa, że dziecko może doświadczać  krzywdzenia.  

28.4. 

29. W każdej z ww. sytuacji członek personelu, który był świadkiem krzywdzenia, powiernikiem  dziecka, które ujawniło krzywdzenie lub obserwuje niepokojące sygnały, sporządza notatkę,  w której zapisuje wszystkie fakty, jakimi dysponuje. Sporządzenie notatki pomoże Zespołowi  właściwie pokierować sprawą, ale także ochroni dziecko przed koniecznością ponownego  konfrontowania się z trudnymi zdarzeniami. Dziecko nie powinno być wypytywane o fakty,  które już były ujawnione i niedopuszczalne jest, aby dorosły o nich zapomniał!  
30. W każdej z ww. sytuacji ustala się osobę, która jest koordynatorem interwencji. Powinna  być to osoba, która czuje się na siłach do podjęcia takiego zadania. Może to być: 

30.1. członek personelu, który był świadkiem krzywdzenia, powiernikiem dziecka, które  ujawniło krzywdzenie lub obserwuje niepokojące sygnały,  

30.2. moderator lub odpowiedzialny świecki w danej wspólnocie lub na danych  rekolekcjach,  

30.3. członek Zespołu.  

31. Niezależnie od tego, kto zostaje wyznaczony na koordynatora interwencji, zgłasza on jej  rozpoczęcie Zespołowi oraz otrzymuje od Zespołu niezbędne wsparcie i pomoc. 
32. Koordynator interwencji prowadzi kartę interwencji stanowiącą załącznik nr 2 do  Standardów.  
33. W przypadku, gdy personel obserwuje niepokojące symptomy i podejrzewa, że dziecko  może doświadczać krzywdzenia należy wybrać adekwatne działania z poniższego katalogu: 

33.2. Podjąć rozmowę indywidualną z dzieckiem w celu weryfikacji podejrzeń, w obecności  świadka.  

33.3. Rozważyć rozmowę z opiekunem dziecka, którego NIE podejrzewamy o krzywdzenie,  na temat naszych obaw.  

33.4. Zapewnić dziecko i/lub opiekunów, że osoby doświadczające krzywdzenia mogą liczyć  na naszą pomoc i nie są winne sytuacji, w jakiej się znalazły.  

33.5. Ocenić, czy podejrzenie krzywdzenia dziecka jest prawdopodobne oraz czy mamy do  czynienia z podejrzeniem popełnienia przestępstwa czy też nie. Następnie działamy  wg procedur opisanych w pkt. 32 lub 33. UWAGA! W tego typu sytuacjach nie jest  wymagana PEWNOŚĆ personelu, co do sytuacji, ale tylko prawdopodobne  PODEJRZENIE krzywdzenia.  

34. W przypadku, gdy doszło do formy krzywdzenia, niebędącej przestępstwem:  

34.1. Koordynator interwencji przeprowadza rozmowę z dzieckiem i innymi osobami  mającymi lub mogącymi mieć wiedzę o zdarzeniu i o sytuacji osobistej (rodzinnej,  zdrowotnej) dziecka, w szczególności jego opiekunami. W zależności od sytuacji, do  udziału w tej rozmowie można zaprosić także inną osobę znaną dziecku lub rodzicom,  o ile może to być pomocne. Ustalenia są spisywane na karcie interwencji.  

34.2. Koordynator przekazuje dziecku i opiekunowi informacje o telefonach zaufania,  ośrodkach interwencji kryzysowej, instytucjach świadczących pomoc psychologiczną  i/lub inne potrzebne kontakty. O dostęp do tych danych i ich aktualizację dba Zespół.  Powinny być one łatwo dostępne dla całego personelu organizacji, np. na stronie  internetowej.  

34.3. W zależności od powagi sytuacji koordynator informuje opiekunów o obowiązku  zgłoszenia podejrzenia krzywdzenia dziecka do odpowiedniej instytucji (prokuratura/ policja, sąd rodzinny, lub najbliższy ośrodek pomocy społecznej).  

34.4. W przypadku, gdy z przeprowadzonych ustaleń wynika, że opiekun dziecka  zaniedbuje jego potrzeby psychofizyczne, rodzina jest niewydolna wychowawczo lub  rodzina stosuje przemoc wobec dziecka, koordynator lub Zespół informuje właściwy 

ośrodek pomocy społecznej o potrzebie pomocy rodzinie i/lub konieczności wszczęcia  procedury „Niebieskiej Karty”, oraz Sąd Rodzinny.  

34.5. W przypadku, gdy z rozmowy z opiekunami wynika, że nie są oni zainteresowani  pomocą dziecku, ignorują zdarzenie lub w inny sposób działają na szkodę dziecka,  albo w innych uzasadnionych przypadkach koordynator lub Zespół sporządza wniosek  o wgląd w sytuację rodziny, który kieruje do właściwego sądu rodzinnego.  

35. W sytuacji, gdy popełniono przestępstwo na szkodę dziecka:  

35.1. Koordynator informuje opiekuna/opiekunów o zdarzeniu i obowiązku zgłoszenia  podejrzenia krzywdzenia dziecka, a także ustala z opiekunem/opiekunami sposób  postępowania wobec dziecka (czy pozostaje na wyjeździe czy zostanie odebrane? kto,  kiedy i o czym poinformuje dziecko?). UWAGA! Jeśli osoby podejrzewane o  przestępstwo na szkodę dziecka to jego opiekunowie, należy pominąć ten krok i  przejść do punktu 35.2. i postępować zgodnie ze wskazówkami przedstawicieli  organów ścigania.  

35.2. Koordynator sporządza zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa i  przekazuje je do właściwej miejscowo policji lub prokuratury.  

35.3. Koordynator dokłada starań, aby dziecko, które doświadczyło krzywdzenia: czuło się  bezpiecznie; zostało poinformowane o tym, co się dzieje w stopniu i w sposób  adekwatny do jego wieku i potrzeb; usłyszało, że ujawnienie krzywdzenia było  właściwą decyzją oraz że nie jest winne temu, co się stało.  

35.4. Koordynator przekazuje dziecku i opiekunowi informacje o telefonach zaufania,  ośrodkach interwencji kryzysowej, instytucjach świadczących pomoc psychologiczną  i/lub inne potrzebne kontakty. O dostęp do tych danych i ich aktualizację dba Zespół.  Powinny być one łatwo dostępne dla całego personelu organizacji, np. na stronie  internetowej.  

36. W przypadku, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że dochodzi do krzywdzenia dziecka  przez członka personelu organizacji, wówczas osoba ta zostaje odsunięta od wszelkich form  kontaktu z dziećmi (nie tylko dzieckiem pokrzywdzonym) do czasu wyjaśnienia sprawy. W  sytuacji, gdy naruszenie dobra dziecka zostało potwierdzone i jest znaczne, należy rozważyć  odsunięcie tej osoby od pracy z dziećmi i młodzieżą lub zarekomendować takie rozwiązanie  zwierzchnikom tej osoby. Postępowanie to powinno być zgodne z aktualnym prawem  kościelnym i państwowym.  
37. Koordynator interwencji prowadzi kartę interwencji, którą po zakończeniu sprawy  przekazuje Zespołowi. Kartę załącza się do rejestru interwencji prowadzonego przez  organizację.  
38. Szczegółowe zasady prowadzenia rozmów z osobami doświadczającymi przemocy,  omówienie przepisów prawa oraz dostępnych w Polsce form pomocy znajduje się w  materiale szkoleniowym, o którym mowa w pkt. 13.6.  

Załączniki:  

1. Załącznik nr 1 – Terminy i definicje.  
2. Załącznik nr 2 – Oświadczenie o zapoznaniu się z polityką ochrony dzieci i zobowiązaniu do jej  przestrzegania  
3. Załącznik nr 3 – Zasady bezpiecznych relacji pomiędzy dziećmi 
4. Załącznik nr 4 – Zasady sporządzania karty interwencji – notatki dotyczącej zdarzenia 
5.  Załącznik nr 5 – Karta interwencji (wzór)  
6. Załącznik nr 6 – Oświadczenie o zachowaniu poufności informacji powziętych w procesie  postępowania w sprawie krzywdzenia dziecka oraz przetwarzanych danych osobowych 
7. Załącznik nr 7 – Oświadczenie o krajach zamieszkania w ciągu ostatnich 20 lat innych niż  Rzeczpospolita Polska  
8. Załącznik nr 8 – Monitoring polityki – ankieta  
9. Załącznik nr 9 – Wersja graficzna dla dzieci  
10. Załącznik nr 10 – Zakres danych do Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym 
11. Załącznik nr 11 – Zawiadomienie o podejrzeniu o popełnieniu przestępstwa (wzór) 
12.  Standardy ochrony małoletnich w Ruchu Światło-Życie Diecezji Płockiej– wersja skrócona